Typisch Bloemenbuurt

Een buurtje in de grootste wijk van Amersfoort, een wijk die werkelijk alle werelden in zich heeft zitten. Van advocaat, notaris tot wethouder, zwartwerker, winkelbediende tot manager, van wetenschapper, leraar tot ondernemer werkelijk alles komt op onze PC hooftstraat (Noordewierweg) bij elkaar in de winkels en op onze sportvelden in de groengordel. Allemaal moeders, vaders en kinderen van de wijk… 

Ik ben geboren op Soesterweg 10 en opgegroeid op 327 tegenover het pand van mijn opa, mijn familie exploiteerde voor een lange periode sigarenzaken, een taxibedrijf en de pompen met garage aan de Soesterweg, daar waar al deze diversiteit zijn auto volgooide en zijn pakkie sjek kwam halen. Daar waar wij zelf nu sinds 1988 wonen en sinds 1996 ons reclameproductiebedrijf in hebben en sinds 2017 in het oude Pomphok en Werkplaats nu productieateliers en muziekstudio’s hebben. 
Wat ik aan deze serie nu zo mooi vind is dat alles wat ik zie herken en steeds meer begrijp, door mijn diverse (vrijwilligers) werk dus ook van binnen uit inmiddels goed ken, maar ook als ondernemer en vriend van velen in de buurten meekrijg uit de verhalen, bij contact op straat of hier op de zaak… 

Wat er bij onze lieve Bloemenbuurters bovenop ligt, ligt vaak bij al die andere werelden verscholen achter een mooie twee onder één kapper of mantelpakje en een mooi verhullend vocabulaire… Alcohol en andere verslaving problematiek, losse handjes, kinderen met leerproblemen, depressiviteit, scheidingen, geen zin in werk ze zijn van al die werelden. #MaarEcht
Wat in de ene wereld door onmacht en of onbegrip opgelost wordt met losse handjes en plat crimineel gedrag of het leunen op een uitkering om simpel rijk denken te worden, wordt in de andere wereld weer opgelost met een advocaat, vluchten van het gezin en oplichten van belastingen, verzekeringen en binnenharken van geld wat niet voor ze bestemd is… #Dus
Maar weinigen laveren braaf tussen al die werelden door en leven met een heilig aureooltje boven het hoofd…  😇

Waar de ene een oplossing ziet in elke dag zoveel mogelijk genieten met elkaar op straat, in huis of in de kroeg, ziet de ander dat in het najagen van een volgende auto of vakantie…  om daar weer een foto met hun tijdelijke vrienden van op de socials te droppen…  om vervolgens weer gestrest naar een volgende foto en genietmomentje te jagen. Waar de één het asociaal noemt om in de voortuin een biertje met de buren te doen… noemt de ander het asociaal dat er directeuren zijn die tot 20x hun jaarlijkse inkomen per maand krijgen…  Waar de ene wereld de kinderen naar geselecteerde scholen brengen, waar de kinderen letterlijk buiten hun buurt en werkelijkheid worden gebracht en later weer via een (dure) weerbaarheidstraining die wereld weer aan moeten leren kunnen… vind de andere wereld onderwijs niet zo belangrijk omdat ze het zelf ook zonder gered hebben en soms angstig zijn dat hun kinderen wijzer worden dan zijzelf en ze voor een andere wereld gaan kiezen…  #AllemaalTriest

Waar ik nu voor sta is het onbegrip naar elkaars wereld weg te nemen en te focussen op mensen zoveel mogelijk bij elkaar te brengen, zodat er een 1 op 1 dialoog ontstaat… #AllesHeeftEenReden

Henry de Gooijer  vult aan… mede namens “ons” wijkbestuur… 
“…onbegrip naar elkaars werelden weg te nemen en te focussen op mensen zoveel mogelijk bij elkaar te brengen.” Dat is wat ons bindt, het verbinden van mensen uit een “multiculturele witte wijk”, waar niet iedereen dezelfde taal spreekt.

Lees ook,
Mijn Soesterkwartier

Kijk ook,
Soesterkwartier-eigenwijs

Artikel In de Buurt,
Typisch In de Buurt

E.O. Site
Typisch

 

Opgenomen…

Naar aanleiding van een stukje van Indebuurt Amersfoort over films geschoten in Amersfoort… Deze ontbreekt iig.
De hele dag (of volgens mij wel 3 dagen) spannend op de Soesterweg… op de crossfiets er naar toe… ik was 14…
Een filmshoot bij de oude algemene begraafplaats Amersfoort met Jeroen Krabbe #Spannend. Soesterweg en het Poorthuis zijn zichtbaar en de lange laan op de begraafplaats… Volgens mij is er ook een deel op een andere begraafplaats opgenomen, delen herken ik nl. niet…
 
Er is op station Amersfoort ook een stuk opgenomen… En nog ergens iets met een (herders)hond ook bij de ingang van de begraafplaats… er werden nepbladeren rondgeblazen om herfstsfeer te creëren en regen uit tuinslangen…  
 

Poorthuis nu Afscheidshuis de Poort rechts en bewoond links…
De begraafplaats wordt alleen nog gebruikt voor bijzettingen in familiegrafen…

Het is een schitterende verstillende plek midden in een actieve wijk…

o.a. op 1:18:56 uur

swedf

Hier nog een stuk… die nepbladeren deden ze met windmachines…
met ook nog de Joodse begraafplaats op de achtergrond…. op 1:38:35 uur

Denk aan onze kinderen…

En dan land je in je eigen wijkje ff alleen aan een Grieks biertje en hapje… 
Een paar uurtjes zitten in de ondergaande zon die de wolken en de luchtballonnen boven ons schilderachtig inkleuren en de wijk aan je voorbij zien trekken… 
Als je al zo lang ergens woont is slijtage aan je opsteekarm niet ongewoon en het is ook gewoon leuk om zoveel mensen te kennen… tegenwoordig bewoond door niet alleen petjes en overall volk maar ook door snobs, studenten, pakken mensen, politici, bakfietsmevrouwen en meneren, zonaanbidders en dan met name voor hun wereldreddende zonnepanelen… heerlijk divers… en uit al die hoeken wordt de hand opgestoken… #ZoLeuk
Maar dan toch die hoek die nergens aan mee lijkt te kunnen of willen doen… en in die hoek blijven…

Een fijn gesprek daarover met eigenaar Vassilis… over de jeugd en over dom geboren zijn of gemaakt worden… Over dromen en realisme… Kansen krijgen of zelf creëren… Het kopen van zoveel mogelijk geluksmomentjes achter elkaar of gewoon genieten van een lang fijn gesprek met een biertje aan onze Noorderwierweg…

Een wijze Griek zei vanavond dat GOD moest lachen om al onze menselijke ideeen…

Toch hoop ik dat Vassilis zijn ideeen om jongeren te helpen aan kansen gewoon blijft doorzetten…  #MooieMan

Onderweg naar huis…

Dit is Sickmann…

Ik weet niet welk jaar het was, maar zal begin negentiger jaren zijn geweest… We maken een wandeling door ons Birkhoven en lopen richting de bosvijver, zo’n beetje het romantische plekje in onze stad als de zon in het water goudglinsterende golfjes maakt… je het groen ruikt en de ruis hoort…
Plop! “jongemeneer! vind u het ook zo mooi hier!? jij komt toch ook uit “De Wijk” Ik denk wat wil die oude dame van mij… maar ik begin met twee keer een ja op haar vragen… Ik dacht, dit lijkt wel een ouderwetse verkooptruc… Als ze nu nog vraagt of ik in een bos ben… heeft ze 3x een ja en ben ik al bijna om voor de volgende vraag… En daar kwam het hoor, de dame maakte een beweging met haar arm over het hele bos en toen ze na haar volledige draai weer in mijn ogen keek zei ze… “Zou toch wel heeel erg jammer zijn als dit allemaal gekapt werd…” Ik denk shit… daar gaat ik… maar zeg.. “Ja!?” je moet wel he…
“Wilt u dan hier tekenen” en drukt meteen een handtekeningen lijst onder mijn neus, en positioneert schrijfklaar een pen in mijn handen en bied haar rechte sterke rug aan om te gebruiken als schrijfplank…
Helaas voor haar hebben wij thuis geleerd om altijd kritische vragen te stellen en dan wel op onderbuik te reageren en niet altijd op verstand… Dank je Ma!! <3
Ik vraag aan deze dame waarvoor het heeele.. bos gekapt moet worden. Ze zegt “ze willen de sportvelden hier uitbreiden, een sporthal bouwen en een kartbaan aanleggen…” Ik zeg, dat zijn wel hele mooie dingen voor “De Wijk” en het stadje wat daar bij hoort… En volgens mij hoeft daar niet het heeele bos voor gekapt te worden… Dame “Het gaat er ook niet om of wij dat niet willen, maar om het kappen van een mooi bos, er zijn andere plekken waar dit ook gebouwd kan worden” Haar fanatisme heeft mij toen laten besluiten niet zomaar te tekenen… Een ferme handdruk en een blik vol passie en van “wat jij wil” maar ook respect in haar ogen… we liepen verder…
 
Jaren later worden mijn bemoeienissen gevraagd over wat zaken in de wijk…maar ook over industrie wijk Isselt en later de WWP
Ik zit plots weer met die dame van toen aan tafel in werkgroepjes… Ik hoor alles aan… vertel soms mijn mening en ga weer, dat soort dingen… Ik herken haar en ken haar inmiddels beter van de krantenstukken en de actie posters… En van haar fietstochten door de wijk… met weer is een kaart op het stuur en weer als als je haar aanspreekt, die armbeweging… Daar! en ze zwaait weer rond… stonden de barakken waar de Russen woonden. Het is van groot! belang! dat wij weten wat hier gebeurd is! ergens tussen die boom en die boom was het… echt! en fietst met haar vingertje in de lucht verder…
 
Of van stukken die ze opstuurt en mijn mening wil weten, als ik mede kritisch ben is ze er de volgende dag voor een spandoek en een poster. Vind ik het eigenlijk niet zo’n beroerd plan en is het niet haar mening dan hoor ik niets…
Ik zie dan weer die blik van toen… in het bos…
 
Of telefoontje, Bernard! jij moet vanavond even aanschuiven ze gaan een film maken over Soesterkwartier… daar moet! jij bij zijn… Als deze dame mij gebiedt dan gaat ik.. #Simpel
Die film hebben we gemaakt en is een tof document voor de wijk en mijzelf…
 
P.S.
Dat bos is nog steeds mijn bos zoals het was in mijn jonge jeugd…
Dank je!!! soms wat narrige, drammerige, moeilijke maar O zohwhe… ontzettend lieve schat Joke Sickmann <3
 
En ohwhe ja… je hebt zaterdag op je verjaardag toch wel tompouces bij de koffie?
 
Hier weer een fijn stuk van Wichard Maassen

Joke Sickmann

Joke Sickmann is nog niet klaar…

Breeduit…

Soesterkwartier… Soesterweg… zojuist…
Blote bast, met blauwgrijzige plaatjes hier en daar op de lederhuid…
Loopt breeduit over de stoep met zijn kale glanskop…
In de ene knuist een maxi-cosi plus lieve inhoud en in de andere knuist een krat Heineken, waar de condens drupels in de zon op schitteren…
Hij keek ze omstebeurt heel lief aan… ‪#‎MijnWijkje‬

Soesterkwartier eigenwijs

04-02-2016

Gisteren wederom een bijeenkomst waar de kracht van de wijk bevestigd werd, leuk om er af en toe aan bij te dragen. Wel jammer dat er weinig jong betrokkenen bij waren.
Hoewel de initiatieven vaak weer door jonge nieuwkomers ingezet worden, het blijft mooi om te zien wat voor diversiteit en met een strijdbare saamhorigheid die wijk zich in onze stad manifesteert…
Met de terugtrekkende overheid en steeds meer verplichtingen op elkaar te letten en voor elkaar te zorgen maak ik mij hier vooralsnog geen zorgen…

Hier het artikel op de wijkwebsite…
Aan het einde van de filmpresentatie en discussie moest ik een afsluiter doen… voor alle genodigden, deze was positief maar met een kritische noot… aan het einde van het stukje beschreven…

Het leek wel een kerkdienst maar was het niet, maar we geloven wel in het zelfde …

DVD is o.a. bij het wijkmuseum op te halen en voor betrokken Soesterkwartierders is er best veel leuke herkenning…

 

wp_20160205_10_07_07_pro

wp_20160204_21_15_42_pro
DSC_4140

 

 

Hier een low res. van de film…

 

 

 

 

 

Bernard van Gellekom, een dynamische Soesterkwartierder

Overgenomen uit:
http://www.soesterkwartier.info/bernard-van-gellekom-een-dynamische-soesterkwartierder
25 oktober 2013 door  Reageer

 

Bernard van Gellekom (1)Waar woont Bernard?

“Iedereen kent me hier wel” zegt Bernard van Gellekom. Ook als je nog maar vijf minuten met hem in gesprek bent vind je dat helemaal geen vreemde uitspraak. Want hij werd geboren op de Soesterweg nummer 10. Verhuisde naar 327 een oneven nummer in die straat en vervolgens weer naar de even nummers; de Soesterweg 452. Daar woont (en werkt) hij nu al 25 jaar in het pand van zijn Opa. Maar dat is niet de enige reden dat je hem gelooft als hij zegt dat zoveel mensen hem kennen. Want hij is ook zeer actief en betrokken bij alles wat hem ‘voor de voeten komt’. Dus óók in zijn straat en óók in zijn buurt. En tenslotte is Bernard ook nog eens een bruisende persoonlijkheid, iemand die duidelijk aanwezig is. Een geboren Soesterkwartierder is hij dus en sterk vergroeid met zijn buurt. Hij heeft er nooit, ook niet één keer, over nagedacht ergens anders te gaan wonen.

Hoe groeide Bernard op?

Bernard vertelt dat hij uit een gezin komt waarin zijn moeder enorm veel gezelligheid creëerde. Zijn vader volgde opa op. Opa –die ook Bernard heette- runde op nummer 452 een garage annex pompstation, was ook autodealer en had een taxibedrijf. “Dat was kei- en keihard werken”. Naast het gezellige thuis weet Bernard ook van jongs af aan wat doorzetten, en hard werken is. “Als kind hielp ik al met het onderhoud aan het huis en de tuin en deed ik klusjes in voor het door zijn ouders overgenomen taxibedrijf. Dat betekent niet dat hij altijd thuis was. Integendeel. Want met zijn broer, neven en vrienden was hij als het maar even kon op straat te vinden. Van zoete straatspelletjes tot uitvreten Bernard noemt het zelf: “Living on the edge”, leven op het randje. Met de crossfiets over de hoge dakgoten bij de renovatie woningen, vuurbakken bouwen en er dan overheen springen met de crossfiets, over het rangeerterrein rennen naar de Bokkeduinen. Hij werd daardoor nogal eens thuis gebracht door de wijkagent. Maar het waren meer de spannende dingen die ze deden. Vernieling of inbraak, dat kwam niet in ze op. Het straat leven leerde hem de buurt kennen, contacten leggen en samen problemen oplossen. Door een groep zeer goede vrienden zijn ook Bernard en Ingeborg door de crisis geholpen, het werkt dan ook twee kanten op zegt Bernard

Wie is Bernard?

Bernard van Gellekom (2)

“Dat is een rode draad in mijn leven”, zegt Bernard: “Actief zijn, buiten zijn, contact maken, creatief zijn, iets voor anderen betekenen”. “Ingeborg, mijn vrouw, heeft dat ook”. “En”, zegt hij, “tegelijkertijd heb ik een stabiele basis, een vaste plek, een thuis nodig”. Daar zorgt zij voor, zodat ik mijn ding kan doen. “Tenslotte”, zegt hij: “ik ben vooral kind gebleven; ik ga overal blanco in en ik ben naïef creatief”. “En daarbovenop heb ik een behoorlijke dosis eigenwijsheid” want enige opleiding heeft hij nauwelijks genoten. Zijn handicap aan de linker onderarm heeft hem altijd in zijn concentratie parten gespeeld op school. Maar ik las erg veel, vooral stomweg encyclopedieën, verteld hij me. Hij heeft dan ook de encyclopedie geërfd van zijn moeder waar ze beiden nooit in konden vinden wat we zochten verteld hij me met lachtranen in zijn ogen. Als jongetje wilde Bernard boer worden, buiten, zelfvoorzienend en onafhankelijk. Nu terugkijkend lijkt hem onderwijzer op een basisschool echt te gek, tot een jaar of 8 zijn mensen nog het puurst, daarna leer je wat bij maar ook heel veel puurheid af, vindt de man. De kinderdroom weerspiegelt de elementen in de rode draad in zijn leven en zijn behoefte aan een stabiel thuis en maximale vrijheid.

Wat Bernard doet

Bernard van Gellekom3

Zoals dat vaak met dromen gaat; ook bij Bernard werd het iets anders. Op de Soesterweg runt hij sinds 1996 (eerst samen met jeugdvriend Michel) een eigen bedrijf: B.v.Gellekom, Sales & Design. Kijk je op de gelijknamige website, dan zie je een enorme hoeveelheid activiteiten: Reclame, textieldruk, bannersystemen, standbouw, grafische vormgeving, belettering, webhosting en –design, winkelinrichting enzovoorts, enzovoorts. Teveel om op te noemen. Net als de persoon zelf een bruisend en veelzijdig geheel. Bernard biedt die diensten al vanaf de begintijd 1996 aan in een netwerk van klanten en leveranciers die soms zelfs gezamenlijk bij hun op het atelier aan tafel zitten.

In de filosofie van het bedrijf staan verantwoord(ing), lef en sociale betrokkenheid centraal.

Al jaren begeleid Bernard mensen in re-integratie trajecten, mensen zoals Bernard zegt’ net niet aan de gelukkigste kant van deze taaie maatschappij zijn komen te staan. Maar ook een Jelle Bakker die met zijn autisme een zinvolle, maar ook volwaardige werkplek heeft in het bedrijf.

Je voelt het ook aan het pleintje voor het pand. Daar staan een barbecue en bankjes onder de nog jonge bomen geheel ingericht op het samenkomen en representeert dat wat Bernard en Ingeborg zo aanhangen. Hier kun je dan ook, al met een beetje goed weer –naast Bernard en Ingeborg- familie, buren, vrienden en relaties treffen. Op een bord lees je de naam van het pleintje: Herminaplein, naar mams…

TINQ – Gulf – Miedema – Tuig

De Stad Amersfoort 1-12-2006

Omwonenden laten zich niet intimideren door TINQ
,,Wij willen gewoon hier een leefbare en veilige situatie”

AMERSFOORT – Bedreigingen, vernielingen, pesterijen en het structureel lak hebben aan milieu- en veiligheidsvoorschriften. Omwonenden van het omstreden TINQ-tankstation aan de Soesterweg hebben de afgelopen maanden gemerkt wat het betekent zich te verzetten tegen de plannen van moederbedrijf Gulf om er een onbemand tankstation van te maken. Uit angst durven de meesten zich zelfs niet meer in het openbaar uit te laten over het bedrijf. Zij hopen stilletjes dat de gemeente TINQ zal uitkopen. Twee omwonenden verzetten zich echter met nadruk tegen de ,,intimidatietactiek’’ van Gulf. Bernard van Gellekom en zijn vriendin Ingeborg Stuij zijn al meer dan tien jaar verwikkeld in een juridische strijd met Gulf/TINQ eigenaar Miedema. Om iedereen de werkwijze van het bedrijf onder de aandacht te brengen, doen zij hun verhaal in De Stad Amersfoort.

door André van der Velde

2006-12-1 De stad Amersfoort

,,Je bent er continu mee bezig, zelfs als je slaapt gaan je dromen erover. Goed uitrusten lukt eigenlijk al lang niet meer. We voelen letterlijk aan den lijve hoe berekenend en meedogenloos zo’n grote maatschappij te werk gaat. Dat is om doodsbang van te worden”, zegt Ingeborg Stuij over de jarenlange strijd die zij en haar vriend Bernard van Gellekom voeren tegen oliemaatschappij Gulf.

Halverwege de jaren tachtig van de vorige eeuw bezat de familie van Bernard van Gellekom het uit vier gedeelten bestaande pand Soesterweg 452 nog volledig. ,,In het middelste deel had mijn opa ooit een garagebedrijf en een benzinepomp gevestigd, met daarboven en ernaast (een) woongedeeltes. Na diens dood kwam dat bedrijf door financieel wanbeleid in de problemen. Zo is het middelste appartement inclusief de garage en de benzinepomp in handen gekomen van Gulf-eigenaar Arie Miedema, die het vervolgens heeft verpacht als pomp/garagebedrijf”, legt Van Gellekom de voorgeschiedenis uit. Samen met zijn vriendin betrok hij in 1989 het rechter pand en kocht enkele jaren later het linker woonhuis om het in de familie te houden.

De eerste jaren woonden ze daar zonder problemen. ,,Van de buurtpomp met de bijbehorende servicegarage hadden we absoluut geen last”, aldus Van Gellekom. ,,Maar dat veranderde stapje voor stapje. In 1992 werd de pomp losgemaakt van de garage en kwam er een nieuwe pachter in, Frits Ham. We kregen al snel een conflict met degenen die de garage beheerden. Die breidden enkele maanden later namelijk de garage zonder overleg fors uit, ten koste van ons dakterras (en toegang tot het terrein). De verviervoudiging van de productie leidde tot geluidsoverlast.” ,,Bovendien”, vult zijn vriendin aan, ,,werd de garage ook nog eens een APK-keuringstation. Er worden hier dus roetproeven gehouden. Dat leidde tot stankoverlast, vooral ook omdat de roetkeuringsinstallatie niet deugde. De uitstoot werd eenvoudigweg ons dakterras opgeblazen.”

,,Omdat wij ook bevoegd zijn het terrein te gebruiken om te parkeren en te betreden en bovendien eigenaar zijn van enkele appartementen in het complex, verzocht ik de gemeente te onderzoeken of die afsluiting wel volgens de regels was. Ook verzochten wij onderzoek te doen naar de naar onze mening illegaal gebouwde dakuitbouwen in ons dakterras. Een dag nadat hier een ambtenaar was wezen kijken, kwam één van de medewerkers van het tankstation op mij af. Hij maakte een zeer agressieve indruk en zei dat ik niet aan zijn brood moest komen. ‘Waar ben je mee bezig? Als je doorgaat kun je wel eens veel pijn gaan leiden. Ik gooi een bom onder het hele pand’, dreigde hij. Ook raadde hij ons aan een brandblusser naast ons bed te leggen.”

Achteraf gezien vermoedt Van Gellekom dat de agressieve houding te maken had met criminele activiteiten in het pand, die pas later aan het licht kwamen. Hij zoekt even in een van de zes lijvige dossiermappen die op zijn bureau staan en haalt hier tussen één van de vele krantenartikelen een krantenartikel tevoorschijn. ,,In 2002 zijn hier twee wietplantages door de politie opgerold. Bij de eerste inval in februari, werd een kleine vijfhonderd planten weggehaald en een paar maanden later, in april, was het weer raak. Dat zegt wel wat over met wat voor mensen je te maken hebt.”

Grimmiger
Een conflict met beheerder Frits Ham zorgde voor een steeds grimmiger sfeer. Van Gellekom en Stuij huurden vanaf 2001de woonruimte boven het pompstation van Ham, maar kregen na verloop van tijd een huurgeschil met hem over het onderhoud aan de woning. ,,Wij wilden wat aan het algehele onderhoud van de woning doen. Omdat Miedema daaraan wederom niet wenste mee te werken, konden wij niet anders dan Ham aanpakken. Via de huurcommissie dwongen we hem minder huur te rekenen en de problemen in/aan het appartement op te lossen. Ham schakelde vervolgens zijn kornuiten in om ons het leven zuur te maken.” De gevolgen daarvan lieten niet lang op zich wachten. Stuij: ,,Kort daarna begonnen de stelselmatige vernielingen en treiterijen. De banden van onze auto werden meerdere malen lek gestoken, onze schuttingen werden kapot gemaakt en post werd uit de deur gehaald.” Van Gellekom bladert willekeurig een van de dossiermappen door en laat foto’s zien, allen voorzien van datum en een korte omschrijving. ,,November 2003 en juni 2004, schutting over vier meter kapot gedrukt en palen uit de grond gebroken; Augustus 2004, beveiligingskabels doorgeknipt; September 2004, schutting weer omgetrokken; November 2004, onze reclamepanelen kapot gegooid; Januari 2005, de rubbers van onze ruitenwissers losgesneden. Februari 2005, de auto van mijn ouders met een groot voorwerp toegetakeld. Dit zijn maar een paar voorbeelden.” Hij legt de map voor zich neer en laat een stilte vallen. ,,Maar het meest grove gebeurde toen Ham in februari vorig jaar vertrok als beheerder. Hij had zijn kornuiten uitgenodigd voor een afscheidsfeest. Toen wij ‘s avonds thuiskwamen, werden we direct door hen lastig gevallen Ze deden opgefokt tegen ons en probeerden ons uit te dagen. Wij durfden thuis zelfs het licht niet aan te doen, of de tv aan te zetten om maar geen aanleiding te geven. Uit vrees voor escalatie hebben we ook de politie niet ingeschakeld. We dachten nog ‘hier moet je even doorheen. Dit is zijn laatste dag’. De volgende dag ontdekten we hondenpoep in onze brievenbus en iemand had bij ons naar binnen gepist.”

Overigens hebben Van Gellekom en Stuij de problematiek rond het pompstation en de garage de afgelopen jaren meerdere malen aangekaart bij de gemeente. ,,Wij willen gewoon hier gewoon een leefbare en veilige situatie, meer niet. Maar de top van de gemeente liet ons weten het verschrikkelijk te vinden wat hier is gebeurd, maar verklaarde tegelijkertijd er maar weinig aan te kunnen doen.”

Onbemand tankstation
Het vertrek van Frits Ham betekende voor Van Gellekom en Stuij het begin van een periode van betrekkelijke rust. Al snel na het vertrek van Ham lanceerde Gulf plannen om het pompstation om te bouwen tot een onbemand Tinq-tankstation. Die plannen leidden tot een storm van protest uit de buurt. Omwonenden richtten het Actiecomité Veiligheid Nu op om ervoor te zorgen dat het pompstation wel een beheerder zou krijgen. Ook Van Gellekom en Stuij sloten zich indertijd bij het actiecomité aan.

Het Tinq-tankstation zorgde vanaf maart 2005 tot en met oktober 2006 voor grote onrust in de buurt. Er werd geregeld niet voldaan aan de veiligheids- en milieuvoorschriften. Zo werd meerdere malen gelost vanaf de openbare weg, rookten medewerkers tijdens het lossen, liepen er brandstoffen op de openbare weg en hield het bedrijf zich niet aan de gemeentelijke verplichting dat er tijdens openingstijden altijd een beheerder moest zijn.

De spanning liep langzaam maar zeker hoog op en Van Gellekom en Stuij merkten dat de intimidatietactiek weer werd toegepast. ,,Vanaf eind januari vonden wederom allerlei kleine en grotere incidenten plaats. En een paar weken geleden werd ik weer door een van de medewerkers op agressieve manier tegengehouden en werd me te verstaan gegeven dat ik niet aan zijn brood moest komen. Een dag later werd er wederom een autoruit kapot gesneden.”

De toegenomen spanning hing samen met de maatregelen van de gemeente om het bedrijf in het gareel te dwingen. Zo besloot het college van b. en w. in maart een dwangsombeschikking op te leggen. Nadat vier dwangsommen verbeurd waren verklaard, startte de gemeente in oktober een juridische procedure voor het toepassen van bestuursdwang. Op de valreep regelde het bedrijf echter alsnog bewaking, waardoor de gemeente formeel had bereikt was het zij wilde bereiken, namelijk een continue controle. Sluiting is dus voorlopig van de baan.

Wat Van Gellekom betreft hoeft het pompstation ook niet zo nodig te sluiten. ,,Ik heb nooit iets tegen een pompstation met een buurtfunctie gehad, integendeel. Mij gaat het er om dat hier een leefbare en veilige situatie wordt gecreëerd. Daarom wilde ik ook de pomp namens de Vereniging van Eigenaren in beheer nemen. Dat zou een win-win-situatie zijn. Voor ons omdat we dan een einde kunnen maken aan een deel waarvan we overlast hebben, voor de buurt omdat wij als beheerder er alles aan gelegen zal zijn een nette en veilige situatie te creëren, en voor Miedema omdat hij kosten bespaart door het beheer over te laten aan een lid van de Vereniging van Eigenaren.” Lachend kijkt hij zijn vriendin aan en vervolgt: ,,Als we de garage terug hebben, dan trouwen we daar, net als mijn ouders.”

Het tweetal heeft meerdere rechtszaken tegen Miedema aangespannen. ,,De rechter moet onder meer uitspraak doen over het oneigenlijk gebruik van onze eigendommen, hinder en ernstige inbreuk op ons woongenot. Daarbij gaat het onder meer om het hek en de koepels in ons dakterras en het plaatsen van de kap boven het pompstation. Miedema heeft onrechtmatig en eenzijdig die dingen doorgedrukt. Ook proberen we via de rechter de Vereniging van Eigenaren weer nieuw leven in te blazen. Zes zaken zijn inmiddels voor ons positief door de rechter beoordeeld maar de maatschappij volhardt in haar wijze van werken en gaat met de macht van het geld verder om ons financieel aan de grond te krijgen. “

Van Gellekom ziet Miedema als de kwade genius achter alle problemen. ,,Ik ben steeds meer tot de ontdekking gekomen dat hij het pand wil uitzuigen. Zijn pachters, de mede-eigenaren en de huurders draaien voor de ellende op en maken elkaar onnodig het leven zuur. Ook worden nu buurtbewoners die ongewenst gebruik maken van het terrein en zich bemoeien met de uitbreiding van de pomp ongewild in dit complexe en gevaarlijke verhaal gezogen, gewoonweg omdat er hier geen duidelijkheid over is. Wij willen daarom met dit verhaal naar buiten om een duidelijk beeld te geven wat er hier nu werkelijk aan de hand is.”

Miedema hoopt dat Ingeborg en ik de strijd opgeven en vertrekken. Dan heeft onze grond op een locatie in een woonwijk met een zeer snel stijgende grondprijs. Het was zijn strategie om zo ‘n situatie te creëren dat de gemeente niets anders kan dan hem uit te kopen.” In tegenstelling tot het actiecomité is Van Gellekom daar fel tegen. ,,Dan wordt die man voor zijn wangedrag beloond, dat mag absoluut niet gebeuren. Miedema is tot nu toe steeds de dans ontsprongen, maar een keer zal de hele kwestie zich tegen hem keren. Daarvan zijn wij overtuigd.”

Bernard van Gellekom en zijn vriendin Ingeborg Stuij hebben al jaren te maken met vernielingen, bedreigingen en intimidatie door medewerkers van het Tinq-tankstation aan de Soesterweg

2006-12-1 De stad Amersfoort 02

Lees hier de familie geschiedenis van het pand,