Bemoeienissen en meer…

Ik bemoei mij al jaren nog wel eens ergens tegen aan… soms gevraagd, soms ongevraagd… Drop met regelmaat visies en steun maar bekritiseer hier al jaren meestal op de achtergrond en soms ook op de voorgrond personen, partijen en organisaties mee… Dit is vanuit mijn netwerk hier in de stad nu eenmaal zo gegroeid. Altijd probeer ik zoveel mogelijk standpunten te respecteren en in advies in beeld te brengen. Ondanks soms nauwe/bevriende betrokkenheid bij de personen, partijen of organisaties probeer ik dat zo objectief mogelijk te doen. Wat mij met regelmaat door bevriende partijen niet in dank wordt afgenomen. #SorryDaarvoor
Soms heel plat, simpel en bot maar vaak kernachtig en ter zake doende… 
Als ik een project of idee echt noodzakelijk vind dan start ik dit desnoods zelf op in de hoop dat mensen zich aansluiten of overnemen en dat lukt met regelmaat…

Dus…
Ik kreeg deze leuke foto gisteren doorgestuurd en hier zit Jongerenwerker Linda Blokpoel naast mij in de banken van ons stadsbestuur. Hiervoor hadden wij met alle wijkbestuurders uit de stad en betrokken wethouders Cees van Eijk en Menno Tigelaar een, ik noem het een “studie middag” om voor alle partijen inzichten te verwerven. En ik vind dat dat aardig slaagde.

Daarna… 
was de certificaat uitreiking van en voor de Young Leaders. En wat ben ik ontzettend trots op alle Jongerenwerkers, die gaan voor die jongelui die het soms net ff niet snappen en/of verkeerde keuzes maken en al snel in de hoek van mislukt mens geschopt worden. #Triest Dan zijn het de jongerenwerkers die die jongelui in hun nekvel grijpen en met ze aan het werk gaan… #DiepRespect
Ze dan in het stadhuis zien shinen met hun project en de schouders trots naar achteren zien buigen bij het voortdurend applaus geeft mij energie om wel altijd als het maar even kan mijn gezicht te laten zien en daar waar ik kan achter deze talenten te blijven staan.

Maar goed,
best wel raar dat je op deze plek zittend, waar ons stadsbestuur regelmatig vergaderd over dingen die ons allen aangaan en weet dat je nog meer zou kunnen doen voor de stad en zijn ontwikkeling als je actieve bestuurder wordt. #Toch
Ik ben voor jeugd, leren, ontwikkelen en ruimte om meer dingen te laten gebeuren en ontstaan, zonder meteen een gecultiveerde omgeving te creëren, gewoon ook om mensen op hun bek te laten gaan en eigen conclusies te laten trekken. Voor velen is dat een leerproces die sneller en inzichtelijker verloopt dan uit de schoolboekjes…#IkKanHetWeten 
Maar helaas, in onze wenselijke hoogopgeleide in hokken gepropte gelaagde samenleving is daar bijna geen ruimte meer voor… #Bagger

Samen met o.a. Henry de Gooijer en ons buurtbestuur puzzelen we met regelmaat met subsidie vraagstukken waar vele vraagtekens openblijven hoe zo’n project nu precies gaat verlopen… En toch vind ik het dan rete stoer dat waar het gaat om experiment en jonge mensen met soms hele primaire ideeen, dat die toch van ons met regelmaat de kans krijgen om met een beetje geld een droom neer te zetten. En dat wij, daar waar nodig, een helpende hand bieden om dat te laten slagen… En let wel, vrijwel altijd met het idee daar zelf niet rijk van te worden maar wel hun omgeving te verrijken met fijne dingen of gebeurtenissen.
Hierbij wil ik Henry de Gooijer danken voor zijn ongelofelijke zonder vooroordeel acterende rol die hij inneemt bij dit alles.
Het decentraliseren naar de wijken vind ik dus een goed proces… dichter op daar waar de noodzaak ligt, al zie ik graag een betere verdeling van betrokkenheid vanuit de zuilen die onze wijk rijk is… #Indebuurt033

Maar goed even terug naar de foto, wat denken jullie zouden wij meer in of buiten het stadhuis voor jullie kunnen betekenen? #Overdenkingen

Kans arm… of rijk…

Een epistel aan het afmaken voor een project “kansen en voor wie wel en wie niet…” ben er al even mee bezig… #VisieWerk
Vrijdag dit bij Pauw… 
Heb het nu 3x gekeken… en met name heeft hier Freek de Jonge een (groot) punt aan het einde…

Is deze jongen nu gewoon een verwende kwast? Heeft moeders niet door hoe het werkt? Mogen zij op deze manier in hun wereldje van winst en verdriet zo denken?

In de ratrace van de wereld verbaasd het mij steeds meer dat ondanks dat we ouder worden er voor de jeugd naar verhouding steeds minder tijd bij gekomen is om zich echt te kunnen ontwikkelen… Is school de plek waar je het moet leren? #VragenVragen

Aan de andere kant, toen we van vuursteen nog speerpunten maakten, hakten we van de jongens een paar tanden in een punt en joegen hem op 13 jarige leeftijd de pampa’s op om een leeuw te doden waarna hij op die leeftijd een voor het eerst vruchtbaar geworden meisje mocht huwen… om daarna kinderen te krijgen en op een immense leeftijd van 32 jaar mocht sterven tussen zijn 6 van de 9 kinderen die hem wel overleefde… was dat fijn? #VragenVragen

Dat was een iets ander beeld dan nu, waar veelal een enkel prinsesje of prinsje de volwassen wereld in geleid moet worden… en dan het liefst theoretisch goed onderlegd zodat je anderen voor je kan laten werken, niet de complete afhankelijkheid van de praktische mens doorhebbend… als het echt om leven gaat…

Op 22 min… kijk en verwonder maar luister vooral goed… 
Is dit rijkdom? of de werkelijke armoede?

 

Denk aan onze kinderen…

En dan land je in je eigen wijkje ff alleen aan een Grieks biertje en hapje… 
Een paar uurtjes zitten in de ondergaande zon die de wolken en de luchtballonnen boven ons schilderachtig inkleuren en de wijk aan je voorbij zien trekken… 
Als je al zo lang ergens woont is slijtage aan je opsteekarm niet ongewoon en het is ook gewoon leuk om zoveel mensen te kennen… tegenwoordig bewoond door niet alleen petjes en overall volk maar ook door snobs, studenten, pakken mensen, politici, bakfietsmevrouwen en meneren, zonaanbidders en dan met name voor hun wereldreddende zonnepanelen… heerlijk divers… en uit al die hoeken wordt de hand opgestoken… #ZoLeuk
Maar dan toch die hoek die nergens aan mee lijkt te kunnen of willen doen… en in die hoek blijven…

Een fijn gesprek daarover met eigenaar Vassilis… over de jeugd en over dom geboren zijn of gemaakt worden… Over dromen en realisme… Kansen krijgen of zelf creëren… Het kopen van zoveel mogelijk geluksmomentjes achter elkaar of gewoon genieten van een lang fijn gesprek met een biertje aan onze Noorderwierweg…

Een wijze Griek zei vanavond dat GOD moest lachen om al onze menselijke ideeen…

Toch hoop ik dat Vassilis zijn ideeen om jongeren te helpen aan kansen gewoon blijft doorzetten…  #MooieMan

Onderweg naar huis…

Geef is antwoord…

 

Zijn we nu gelukhebber of slachtoffer van:
De macht…
Het wapen…
De kolonisatie…
Het kapitalisme…
De industrialisatie…
Het materialisme…
De migratie…
Het reizen…
De wetenschap…
Het ouder worden…
De evolutie…
Het perfectionisme…
De maakbaarheid…
Het robotiseren…
De media…
Het zien…
Onze vrijheid…
De Kunst… 
 
 
 
P.S.
Er is geen antoniem voor slachtoffer… #DatJullieWeten

 

Eigen volk eerst!


Van de week weer wat fijne gesprekken gehad die ergens over gingen… Deze discussie plopte deze week tot twee keer toe in het gesprek op, die ik denk ik een jaartje of tien geleden heb gevoerd… ergens op een platform waar heel wat prominente mensen mee deden… De discussie ging over het ooit planten van een vlag op een stukje grond en dan daarna een grens er omheen tekenen en die desnoods nog bevechten ook… door veelal mensen, waar het de geboortegrond niet eens van was…
 
 
Ik deponeerde daar de vraag, ik denk begin 2008 of je wel moet willen dat alle mensen met elkaar samen moeten leven, (integreren) binnen die fysieke grenzen. Of zou het ook mogelijk zijn met respect en met afstand van elkaar het leven, het zo in te richten dat het voor iedereen zelf naar wens is… binnen die grenzen…
 
Deze discussie, ik kan het helaas niet meer terugvinden, heeft in wisselende aandacht en energie mij na bijna twee jaar de volgende vraag opgeleverd… die ik toen ook maar dropte…
 
Als de aarde dreigt te vergaan en we hebben onze intergalactischeruimteschepen klaarliggen…
Stap je dan in die, die je volk in zich herbergt of in die waarin je land zijn vlag op de zijkant heeft geschilderd…
 
Van links naar rechts, van sociaal tot asociaal… maakten dezelfde keuze… #DiscussieGesloten
 
Wilde ik ff kwijt…

Zomaar een relatie ergens in een supermarkt…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wisten jullie dat het zeker geen fruit is en ook geen groente maar een kruid…
Dat deze gecultiveerde bananen geen pitten hebben en ook niet bevrucht zijn of kunnen worden… 
Dat ze krom zijn niet doordat ze naar het licht groeien maar doordat ze door de zwaartekracht hangen, maar omdat het geen wortels zijn toch naar boven willen groeien…

Dat er ook banaanbier bestaat en dat dat niet te zuipen is… 
Dat ik Pisang Ambon wel erg lekker vind 

 

Op glad ijs…

Leuk! Gaan we doen, we appen wel ff hoe laat en wanneer… 
Donderdag, lukt niet… zitten ze op de BSO… vrijdag doen dan maar? ik app een dikke duim en een X terug…
Vrijdag stappen wij met hun ma het winterparadijs in, twee schatten van jonge mensen die voor het eerst schaatsen onder gaan binden… en dan meteen voor het echie, die met één ijzer… 

Heel voorzichtig tussen de reling en een volwassen hand schuifelen ze naar voren op het oefenbaantje naast de grote mensen baan… daar waar ze ooit de  rondjes willen meedraaien op volle snelheid… “Opletten! voor je kijken! en probeer niet te stappen met je schaatsen maar omstebeurt met elk been een beetje schuin af te zetten…”  ruim een halfuur rommelen en spartelen we wat aan en kloppen we de steeds natter wordende billen sneeuwvrij… We krijgen een stoel te pakken… en omstebeurt gaan ze er achter staan en duwen met steeds meer kracht de stoel naar voren, en al snel wordt er “ik heb gewonnen” geschreeuwd vanaf de andere kant van de baan…” lacht… en blij wordt de stoel van zich afgeduwd… na 1,5 uur hebben ze de slag te pakken… zijn niet meer bang om te vallen en weigeren de eigenlijk nog wel noodzakelijke stoel verder nog te gebruiken… En wat houd ik daarvan… mensen die zo snel zelfvertrouwen opbouwen dat ze in een weliswaar veilige omgeving, geen stoel meer denken nodig te hebben… De reling is ook steeds minder noodzakelijk en vallen betekend gewoon weer snel opstaan om door te gaan… Handschoenen waren niet nodig… met een eigenwijs koppie worden ze naar mij toe gegooid… een valpartij later blijkt ijs pijnlijk scherp te zijn en gaan de handschoenen gewoon weer aan…
Er wordt al verlangend gekeken naar de grote ijsbaan, waar ze iedereen op grote snelheid hun rondjes zien draaien… eentje laat al een voorzichtige pirouette aan ons zien en straalt trots met de armen wijd als er 180 graden gedraaid is… de ander knokt nog iets harder door om de goede slag te pakken te krijgen… want ook die wil niets liever dan naar de grote ijsbaan!
Ik zeg we gaan nog één keer goed met de stoel oefenen en dan neem ik jullie mee tussen de hardrijders…
En wat een glundering en trots is er dan als ze daar hun eerste rondjes schaatsen… nog aan de hand van iemand die ze kunnen vertrouwen… maar dat kan de pret niet drukken… Na twee uur willen ze al niet meer op het oefenbaantje terug en draaien ze, nog met vallen en opstaan, maar nu al geheel zelfstandig, hun rondjes tussen de hardrijders en de met bravoure over het ijs rockende mensen…
Trots wordt pa gebeld, dat hij maar van zijn werk niet naar huis mag gaan… maar naar de ijsbaan moet komen om te laten zien wat zij kunnen…

Weet je wat het is… onbevangen en onbevreesde mensen moeten een plek hebben om onderuit te gaan… weg te glijden van de gewenste route en er weer op terug kunnen krabbelen… en dat tenminste 188,7 keer… gewoon om te proberen, te voelen en zeker te weten dat dit is wat je zou willen leren… dat je van binnen voelt dat dit plezier en kunde in je leven kan gaan brengen… Daar heb je nog geen wijsheid voor nodig… maar alleen nog maar de wil het te ervaren en een plek om dat te laten gebeuren…

Gewoon om te kijken of je de kunst onder de knie kan krijgen…

Gepubliceerd op Eempodium en “We laten het stromen…” discussie platform op Facebook in aanloop naar het Amersfoort kiest debat over o.a. cultuur.

Mooi is niet lelijk…

Tjha… de discussie over mooi begon buiten al… “Wat een lelijke plant is dat” zij ze…
Dus ik zeg wat raar het is onkruid, maar de evolutie heeft over het algemeen niet over mooi, maar gaat over overleven daar waar de sterkste in fysiek of intelligentie overeind blijft en dat is mooi in een geheel ander opzicht toch? #FronsBijHaar
We gingen naar binnen, we zouden vergaderen over een logo voor een nieuwe organisatie, ik had een discussie ontwerp gemaakt… nauwelijks tijd ingestoken… gezien ik in de loop van de jaren wel door heb dat als het over de vorm gaat met zoveel mensen, dat je er toch uiteindelijk een compromis logo van moet prutsen.

Zij was ook kapster en vond dat ik wat aan mijn baardje moest doen “Iets strakker trimmen die handel” was haar opmerking “Wordt je nog iets knapper van”. Jan Kees kwam binnen en was installateur en vond de bibliotheek waarin we zouden vergaderen prachtig maar vond het jammer dat we op de vloerverwarming eiken parket gelegd hadden ” Weliswaar is hardhout als je hout gebruikt wel het beste, maar veel beter waren plavuizen, zeker 180 duzend keer meer rendement” zei hij met een centjes beweging in de vingers… Coby de interieurspecialist genoot van de inrichting en het museale van alle spulletjes die er stonden “Alles heeft wel een verhaal he…” merkte ze op… “Wel jammer van die plastic jaloezieën en die plastic schermen op dat mooie bureau… ” en genoot van een grote houten giraffe op de grond… Klop klop op het koppie… Onze timmerman Jan Kees stapt binnen en liep meteen met een grote grijns naar de enorme bibliotheekkast “zelf ontworpen en gemaakt?” ik zeg yup! “Wel jammer dat je de staanders niet blind gemonteerd hebt en die toffe kam niet met een pen gat verbinding gemaakt hebt en het geheel niet ineens doorgefreesd hebt… “Was net wat strakker geworden” Karin onze DJ stapt binnen en knikte instemmend… “Gezellig hoor en wat een toffe vergader ruimte, wel jammer dat die klassieke kerkmuziek om je kop zeurt hahaha…” en gaat zitten pcies tussen de boxen om het perfecte stereo geluid te horen. Onze dichter en poëet Theo staat inmiddels een gedicht aan de muur te lezen en ziet dat het van mijn hand is… ” Wist niet dat je dit ook in je had, wat ontzettend mooi, maar ik had nooit in de ik vorm geschreven” en pakt een boek van Mao uit de kast. Jaqueline onze mode koning schuift aan en meld even snel “die broek en schoenen… echt mooi zo met dat overhemd en dat jasje, maar die riem kan echt niet dat is Hard Rock” en schenkt thee voor zichzelf in. Huisschilder Kees loopt al even rond en knikt goedkeurend en loopt naar de muren… “Zelf gestuct?” but yep! “Netjes man… ik had er alleen een acryl opgezet en de hoeken ff gekit en de bovenlijst ook wit gelaten, veel authentieker” Loes staat nog in de hal naar alle repro’s te kijken van bekende kunstenaars, Dali, Gaudi, Escher en Rembrandt en zegt… “Zonde hoor repro’s en dan meteen de bekendste werken van hun, ik zou dan liever onbekend werk ophangen” Ik zeg, wat vind je van het huilend zigeunermeisje… #EnLoopMeteenDoor

We schuiven aan tafel…
Onze restaurant houder Willem merkt nog even op “Die thee dat is toch bocht, je moet moet met een thee-ei en losse thee gaan werken” Ga ik doen Willem… #Ooit

Ik zeg… mensen… even over het logo “Mijn doelstelling is dat het herkenbaar is, naam niet meer dan 5 karakters heeft voor de socials, dat het pakkend is en blijft hangen en dat de tekst kort en bondig inhoud geeft aan wat wij doen, dat het niet een typische mannelijk of vrouwelijke uitstraling heeft, dat er een verhaal achter zit zodat later in de communicatie marketingtechnisch nog wat meer mee kan en het moet in één kleur uitgevoerd kunnen worden zodat het op vele producten te drukken is. Het logo moet een beeldmerk zijn die ook in de avatars van de socials meteen herkenbaar is en altijd in dezelfde verhouding kan blijven inclusief de boodschap. Verder wil ik er niet te veel tijd in gaan of laten steken, want alle centen wil ik gebruiken om het zoveel mogelijk in beeld te gaan brengen. Liever 1000 euro in de socials en ads dan 1 euro meer in de discussie over b.v. het kleurtje… Anders zitten we met iets moois wat uiteindelijk niemand gaat leren kennen.
Verder zijn wij hier aan tafel ook de doelgroep met nog vele anderen die er waarschijnlijk allemaal wat van gaan vinden…” Iedereen is het met deze lange zin volledig eens…

Ik leg het ontwerp op tafel…

Ik zeg… “Allemaal een bitterballetje?” waarop de kok in de groep onmiddellijk roept “Toch geen Mora ovenoppiepballen he” en meteen de groene vleesloze dame er overheen “Toch wel vega he” Ik zeg voor jullie heb ik een pot toverbalen… #Gezeik
Ondertussen schuift het logo op de tafel rond… werkelijk iedereen vind er wel iets van, maar kan er eigenlijk ook best mee leven… alleen een gast die ooit de grafische school of kunstacademie gedaan heeft vind het niets… Maar ja met zijn nog geen 0,1% aandeel aan tafel en dus als doelgroep totaal niet relevant…
Of hij een tover of een bitterbal wil?

Kijk als je een idee hebt dan moet je vooral eerst onderweg gaan om het te gaan scoren, als je daar een groot menselijk bereik voor nodig hebt dan moet je daarbij vooral in beeld zien te komen en zorgen dat als dat lukt dat je herkenbaar in beeld blijft. Je verkoopt je product of idee vaak niet met zichzelf, dat doe je door er een wereld van noodzaak omheen te creëren of een situatie af te dwingen waarin scoren uiteindelijk een vanzelfsprekendheid wordt . Uiteindelijk moet het product of idee wel goed zijn om te blijven scoren. #Natuurlijk Het plaatje waarmee je het allemaal mee in beeld wil brengen is waarschijnlijk nog minder belangrijk voor de doelgroep… De vorm waarin het gegoten is hoeft echt niet perse mooi te zijn als het maar wel herkenbaar, duidelijk en praktisch toepasbaar is…

Lelijk is eigenlijk best vaak mooi… #WatJullie


Verhouding…

Boerderij in mergeldal

Ik houd er van om de blauwgedicteerde wegstuurborden te negeren, maar op het kompas in mijn neus te rijden…
Ergens in een heel lief dorpje zie ik een bordje, eigen weg… Ik draai er in want ik zag een heel mooi plaatje… “Eigen weg” roept ze en ik zeg yep… en rij door…
Aan het einde een pracht boerderij zoals je het in de film wil zien… aan einde van een valleitje met een riviertje en mergelwanden…
Er is een boer bezig zijn grond te verticuteren en ik spreek hem aan… “uw land?” Hij probeert ja te zeggen… maar bovengebit schiet er uit… hij vangt het en steekt het rustig in zijn borstzak… “wat een ongelofelijk mooi stukje Nederland heeft u.” “is nu van mijn zoon, ik woon op het dorp en verdien af en toe wat bij, ben 87 maar van stil zitten word je arm en ga je snel dood” ik zeg “mijn idee”
Hij wijst naar de mergel en zegt “vroeger woonde daar Aaltje in de grot met de schoorsteen…” Hij start zijn trekker en gaat verder met in leven blijven…
Alles, maar echt alles vind ik mooi aan dit stukje Nederland…
#enweerverder

Boer in mergeldal