Lente nr. 48

De eerste weet ik al lang niet meer…
Maar nog altijd die zelfde boom… die zelfde zon…
Ouder maar nog steeds een stuk jonger loop ik op je voor…
Voor ons elke dag nog licht aan de horizon…
We blijven staan… gaan elke dag weer door…
De oudheid inmiddels zichtbaar in onze kruin…
blijven wij de wereld zien als onze speeltuin…
Voor mij lente 48 al weer…

Kringlopen

Overleven

Is het… het zaadje dat wordt geplant…
Is het… het leven wat er aan is verwant…
Is het… de bloesem die opbloeit…
Is het… de bij die zich met het bevruchten bemoeit…
Is het… de zon die het met energie doorzeeft…
Is het… de regen die de cellen vulling geeft…
Is het… de wind die de vrucht los maakt…
of
Is het… de compost van rottende broeders en zusters die je heeft gemaakt…

Diep in de nacht…

Fietsend langs de waterval bij de koppelpoort denk ik… wat raar het water loopt niet in een val maar naar de vrijheid…
Doorfietsend met de handen diep in de zaken starend over het lege stuur en de Noorderwierweg die nu echt te lang is… denk ik… waarom lig ik niet in mijn bed…
De hoek omslaand en bijna thuis aankomend denk ik… wat was het toch weer fijn…
Nu thuis dit typend met kletsnat doorweekte bovendijen en doorkoud te beneveld voorhoofd en een kegel van broodje The Palmtree… denk ik… is dit nu Rock and Roll of gewoon KUT…
In ieder geval mensen… #welterusten

bevroren

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Foto n.v.m.

Limburg…

Denkend aan Limburg
zie ik deinende wegen
traag door oneindig
heuvelland gaan…

rijen ondenkbaar
koud getapt bier
als goud
op de toog staan…

en in de geweldige ruimte
in dalen verzonken de
kerktorens prijkend uit het land…

vlaaienbakkerijen, brouwers,
terrassen, fanfares,
mergel en riviertjes
in een groot verband…

de nacht voor de vierende,
de ochtend voor de brakers
de dag voor de werkenden en
de avond voor de malenden…

en in alle kroegen
wordt de stem van het bier
met zijn eeuwig plezier
gevierd en gehoord in vele legenden…

Geschreven op het ritme van Marsman…

Boven Valkeburg

Kou

Niet echt….

Winter krokussen 03

Waar ben je gebleven
Waar ben je naar toe
Waar hang je uit
Waar is de rilling heen…

Wat heb ik gedaan
Wat heb ik gelaten
Wat zou ik je moeten geven
Wat zou ik moeten nalaten…

Hoe kom je weer terug
Hoe maak ik het goed
Hoe gaan we elkaar weer vinden
Hoe laat ik het missen weten…

Och  winter  waar bent u gebleven
Zonder u geen verlangen naar het voorjaar
Want die heb ik meer lief
Of zou dat het probleem zijn…

 

Amersfoort…

Een plaats ontstaan bij een voorde in de Amer en door de latere rechten een “stad” aan de rand van de heuvelrug in het bosrijke landschap genoemd…

Ik zweef door de groene straten en bezie de veranderingen van mijn stad, vele monumenten in ere houdend, met een groots gevoel van eer in een nieuwe omgeving geplaatst…

Met de armen wijd ren ik over de golvende op de oude wallen aangelegde plantsoenen heen, met zijn oprijzende brokken steen die de stad elementen van de wereld geeft.
In mijn geest doemen beelden op van de slingerende straatjes in het oude centrum, die door hun vorm al het gevoel van een vrolijk beschonken toestand geven…
De grachten over, bevaren door de Waterlijn, die vrijwillig en luidruchtig de oudheid van de stad rijmen.
Zweverig laveer ik door een stad heen die beroemde kunstenaars en notabelen in zich heeft geherbergd, die liefkozend de hemel in gepredikt worden…
In gedachte daal ik neer op De Lieve Vrouwekerkhof… In de avondzon trekt de schaduw van Onze Lieve Vrouwe toren over haar plein… Ik zie mensen genieten van een hapje, drankje en een kletsje…

Vertrekkend langs de oude Eem naar mijn wijk zie ik de oude hefbrug met zijn benzinepompje, die in vroegere tijden concurreerde met mijn Familie. Ik draai de oude industrie terreinen op… waar ooit mijn school en industrie elkaar nog aanvulden… De oude wijk Soesterkwartier in, een deel vroeger als voorbeeld voor de wereld in het Utrechts landschap gepland. Met de armen iets wijder en iets hoger zwevend de prachtige Soesterweg met zijn rode gebakken klinkers en elkaar omarmende eiken over….
Mijn gedachten draaien in de richting van de wagenwerkplaatsen waar de mannen zich vroeger in het zweet werkten om een boterham voor hun thuis bij elkaar te verdienen achter de rokende smidsvuren. Ik zie de mannen nog met hun bammetjes richting de loodsen gaan en hoor in herinnering… in de mistige verte de hoorn voor de schaft nog gaan…
Dit alles nu als monument voor het volk, behouden en geëxploiteerd voor vertier en genot.

Amersfoort…
De stad die ik geërfd heb door er geboren te zijn…