Typisch Bloemenbuurt

Een buurtje in de grootste wijk van Amersfoort, een wijk die werkelijk alle werelden in zich heeft zitten. Van advocaat, notaris tot wethouder, zwartwerker, winkelbediende tot manager, van wetenschapper, leraar tot ondernemer werkelijk alles komt op onze PC hooftstraat (Noordewierweg) bij elkaar in de winkels en op onze sportvelden in de groengordel. Allemaal moeders, vaders en kinderen van de wijk… 

Ik ben geboren op Soesterweg 10 en opgegroeid op 327 tegenover het pand van mijn opa, mijn familie exploiteerde voor een lange periode sigarenzaken, een taxibedrijf en de pompen met garage aan de Soesterweg, daar waar al deze diversiteit zijn auto volgooide en zijn pakkie sjek kwam halen. Daar waar wij zelf nu sinds 1988 wonen en sinds 1996 ons reclameproductiebedrijf in hebben en sinds 2017 in het oude Pomphok en Werkplaats nu productieateliers en muziekstudio’s hebben. 
Wat ik aan deze serie nu zo mooi vind is dat alles wat ik zie herken en steeds meer begrijp, door mijn diverse (vrijwilligers) werk dus ook van binnen uit inmiddels goed ken, maar ook als ondernemer en vriend van velen in de buurten meekrijg uit de verhalen, bij contact op straat of hier op de zaak… 

Wat er bij onze lieve Bloemenbuurters bovenop ligt, ligt vaak bij al die andere werelden verscholen achter een mooie twee onder één kapper of mantelpakje en een mooi verhullend vocabulaire… Alcohol en andere verslaving problematiek, losse handjes, kinderen met leerproblemen, depressiviteit, scheidingen, geen zin in werk ze zijn van al die werelden. #MaarEcht
Wat in de ene wereld door onmacht en of onbegrip opgelost wordt met losse handjes en plat crimineel gedrag of het leunen op een uitkering om simpel rijk denken te worden, wordt in de andere wereld weer opgelost met een advocaat, vluchten van het gezin en oplichten van belastingen, verzekeringen en binnenharken van geld wat niet voor ze bestemd is… #Dus
Maar weinigen laveren braaf tussen al die werelden door en leven met een heilig aureooltje boven het hoofd…  😇

Waar de ene een oplossing ziet in elke dag zoveel mogelijk genieten met elkaar op straat, in huis of in de kroeg, ziet de ander dat in het najagen van een volgende auto of vakantie…  om daar weer een foto met hun tijdelijke vrienden van op de socials te droppen…  om vervolgens weer gestrest naar een volgende foto en genietmomentje te jagen. Waar de één het asociaal noemt om in de voortuin een biertje met de buren te doen… noemt de ander het asociaal dat er directeuren zijn die tot 20x hun jaarlijkse inkomen per maand krijgen…  Waar de ene wereld de kinderen naar geselecteerde scholen brengen, waar de kinderen letterlijk buiten hun buurt en werkelijkheid worden gebracht en later weer via een (dure) weerbaarheidstraining die wereld weer aan moeten leren kunnen… vind de andere wereld onderwijs niet zo belangrijk omdat ze het zelf ook zonder gered hebben en soms angstig zijn dat hun kinderen wijzer worden dan zijzelf en ze voor een andere wereld gaan kiezen…  #AllemaalTriest

Waar ik nu voor sta is het onbegrip naar elkaars wereld weg te nemen en te focussen op mensen zoveel mogelijk bij elkaar te brengen, zodat er een 1 op 1 dialoog ontstaat… #AllesHeeftEenReden

Henry de Gooijer  vult aan… mede namens “ons” wijkbestuur… 
“…onbegrip naar elkaars werelden weg te nemen en te focussen op mensen zoveel mogelijk bij elkaar te brengen.” Dat is wat ons bindt, het verbinden van mensen uit een “multiculturele witte wijk”, waar niet iedereen dezelfde taal spreekt.

Lees ook,
Mijn Soesterkwartier

Kijk ook,
Soesterkwartier-eigenwijs

Artikel In de Buurt,
Typisch In de Buurt

E.O. Site
Typisch

 

Jij Krijgt Die Lach Niet Van Mijn Gezicht…

Sterren Muziekfeest op het Plein.
Ik dacht, dat feestje wil ik meemaken, werkruitbloes aan en mijn volkspetje op… 
De rij voor Parkeergarage Eemplein stond vol met Mercedessen, Audi’s en Volvo’s, splinternieuwe en die van een jaartje of 11 oud… met strak aangeklede heren en dames…
In de stad is het een drukte van belang, snelle Johnnies en Blonde Alies opgetut met hun snelste T-shirt of hakjes en gouden collier die zich naar De Hof begaven,  waar je ook keek het was alsof ik in mijn eigen wijkie rondliep op een wat groot uitgevallen verjaarsfeest… en wat vind ik dat fijn… #WeWarenThuis

We lopen De Lieve Vrouwkerkhof over waar de Royals, Jan Jaapen en Beatricen opgetut met dasspeld of met hakjes en parelkettinkjes aan, zich met wijntjes lieten bedienen.  Zij kwamen voor de terrasjes, zeker niet voor het groot opgestelde scherm… stel je eens voor… volksmuziek…
Gewoon wel gezellig zien hoe het volk zich vermaakt, het was toch lekker weer…  Kaasplankje erbij. #Jouïsseren

We konden nog net naar binnen, direct achter ons rond 19:56:13 uur werd De Hof afgesloten, de max was bereikt, 8500 mogen er op… maar volgens mij werd gerust de 10.000 aangetikt, zo vol… Zonder al te veel gemor schuiven we door de gezelligheid richting podium.
Het podium van Veronica’s Nederland Muziekland al, 188 jaar oud maar nog steeds draaiend als podium voor de Nederlandse muziekkunst… staat opgesteld. Onder andere Roberto Jacketti & The Scooters en The Shorts zijn hier wereldberoemd op geworden… #MachtigPrachtigToch

Eén van de mooiste pleinen van de wereld schreeuwde een loonwerker, tegen vermoedelijk zijn collega’s uit Enschede, althans daar ga ik van uit, de werkklompen en kleding met logo’s leken dit in iedergeval aan te geven…

We schuiven naar voren en de hoek in waar de bediening achter de buitenbar al een feestje aan het bouwen zijn.

Wij komen bij een groepje te staan, type loodgieter, timmerman, glaszetter en autohandelaar zeg maar… en ik haak meteen maar in… “Zeg gasten, verdwaald? Jullie kijken zo verdwaast uit de ogen? Mogen jullie van je mama al wel alleen de stad in?”, #LachSalvo en of wij een biertje lusten…
Vanaf het podium schreeuwt Jantje Smit dat we moeten gaan feesten… waarop er eentje terug schreeuwt dat hij dat zelf wel uitmaakt en of hij wil gaan zingen… en waar zijn zus is, want die ziet er veel leuker uit…
Er komt een man op die begint te zingen en dan verbaasd het mij dat hij gewoon een koor van 9006 man bij zich blijkt te hebben, het was dus geen publiek maar gewoon met de bus meegereisd zangvolk… #Donders

Ik tegen mijn vrouw: “Weet jij wie dat is…”  “Euh… nee…“ Slok bier en La lala lalalaat mee…

De volgende komt op en ik zeg tegen die gasten: “Vind wel jammer dat ze geen band bij zich hebben en met een geluidsband meezingen…”.
Of ik niet zo ingewikkeld wil doen, bij die bandjeswissels sta je uren naar zo’n soundcheck te luisteren met hun “1, 2 , 3 test en dat gepiemel op zo’n snaar en dan maar hopen dat het ze tussendoor niet hoeven bij te soundsjekken, belachelijk gewoon. Zo’n muziekband is gewoon altijd goed, daar hebben die gasten toch voor geleerd!”. #Hoppa

Ik tegen mijn vrouw: “Weet jij wie dat is…”  “Euh… nee…“ Slok bier en La lala lalalaaat mee…

Er komt nu een leuke dame op en zet in, ineens blijken de mannen er met hun vrouw te zijn… één van de dames van een groepje net ff verderop kijkt strak naar haar vent en zegt: “Dat liedje interesseert je geen donder”, draait zich om praat verder over haar net nieuwe laknagels en haar bij de Ikea gekochte kunst. Zijn maten liggen helemaal dubbel… Ik zeg je keek iets te gulzig haha…
Nadat ik het tweede biertje die ze wilde geven uit mijn nek gedept heb zing ik al mee, met het voor mij net nieuwe liedje… #Lalala

Ik tegen mijn vrouw: “Weet jij wie dat is…”  “Euh… nee…“ Slok bier en La lala lalalaaaat mee…

Er komt een man met nog een man met een accordeon op, ik zeg: “Kijk dat is nu een muziekinstrument”. Waarop de volgens mij loodgieter uit het gezelschap zegt: “Dat is een trekzak, die heb ik ook, alleen komt er bij mij geen geluid uit”.  #Buldergelach Maar het is toch tof om te zien hoe iemand dat bespeeld? “Waarom? Het gaat mij om de tekst, luister! het gaat over de liefde, dat gezeik in dat liedje heb ik ook ooit gehad”.

Ik tegen mijn vrouw: “Weet jij wie dat is…”  “Euh… nee…“ Slok bier en La lala lalalaaaaat mee…

Er komt een man op en een dame, ik zeg tegen die gasten: “Echt alles is een beetje hoempapa… he…”. “Wat bedoel je?”.  “Nou dat alle muziek wel een beetje op elkaar lijkt…”. “Wat maakt dat uit, het is toch gezellig en het gaat om de teksten”, zegt hij nogmaals iets intenser en vervolgt: “Ik was laatst op het Eemplein bij een muziekfeestje en daar staat zo’n leuke blondine een liedje te zingen die ik eerst met Google translate moest vertalen omdat mijn vrouw zei dat ik eens goed moet luisteren naar de tekst, wat een gezeik, ik woon toch in Nederland. Zij zingen gewoon over de liefde en vreemdgaan en dat het weer goedkomt, waarom zou je dat in het buitenlands doen”.

Ik tegen mijn vrouw: “Weet jij wie dat zijn…”  “Euh… nee…“ Slok bier en La lala lalalaaaaaat mee…

Er komt een bekende stem op! Ik zeg, die ken ik, waarop de helden helemaal dubbel liggen van het lachen en met ons proosten met de zojuist uitgedeeld biertjes. “Hier kan je nog een beetje zuipen zonder failliet te gaan en je kan contant betalen, dan kom ik tenminste van mijn onbelaste centjes af Hahaha…”. Waarop een maatje tegen hem zegt dat contactloos betalen hem gewoon niet lukt… maar tactloos wel… #Gebulder Ondertussen is het samen met hun dames één groot dans, sjans en zang partij geworden… #BiertjeErBij #Hoppa

Ik tegen mijn vrouw: “Weet jij wie dat is…”  “Euh… Joling…“ Slok bier en sjangriLa lala lalalaaaaaaaat mee…

Er komt nog een bekende op. Ik zeg: “Ik zie niet wie het is”. De groep ligt he.le.maal blauw… En geven ons nog maar is een biertje. En schreeuwen… Briljant!
Ik vraag hoe ze hier eigenlijk terecht gekomen zijn… “Met de Golf cabrio van Dorus, beetje proppen haha…“. Ik zucht… hoe hebben jullie van dit feestje gehoord…  “Ah, mijn neven en nichten doen al jaren vrijwilligerswerk voor zo’n rooie donder hier in de stad, als zij een grappig feestje geeft horen we het meteen… netwerken heet dat hahaha… Alleen de vorige keer dat we dachten, we gaan even kijken kwamen we op Jazz terecht… Nou dat gefrunnik op zo’n toeter hield ik niet vol, goed voor de stoelgang… dus ben ik daar in een café maar op gaan zitten, hadden ze tenminste normale muziek aanstaan”. #Buldergelach #ProostMannen

Ik tegen mijn vrouw: “Weet jij wie dat is…”  “Euh… Froger…“ Slok bier en La lala lalalaaaaaaaaaaat mee…


Tis klaar het muziekfeestje, we lopen terug over Het Lieve Vrouwekerkhof en daar zit een groepje heren en apart daarvan een groepje dames een bittergarnituurtje met gedrapeerde winterpeenschilfers weg te drukken… Ik zeg balorig: “Neer die bal”, waarop de man met kropsjaal roept: “Ik krijg mijn vrind… nu even niet op de grond…”. #IngetogenLachSalvo
De dames bekijken mijn vrouw van top tot teen met een controle blik… “Aernout houd jij je even bezig met je eigen ballen”, zegt een dame hooghartig tegen een man die even te lang keek… “Is goed Ageeth als jij ook weer eens wat leuks aantrekt en we weer is gaan dansen”. #IngetogenLachsalvoVanDeMannen #MiskeuringVanDeDames
“Hey vrind jij lijkt op die Raymond van Barneveld, jammer dat hij in 2006 over stapte naar de Professional Darts Corporation, 5x wereldkampioen maar dat had meer kunnen worden”.
Ik zeg: “Dat is he.le.maal… mijn wereld niet… dus sorry!”.
“Kerel! ben je bij dat muziekfeestje geweest?”. Ik, “Yep”. Zij “Klonk erg gezellig, jammer dat we niet echt even durfden te kijken”. Ik: “Waarom niet?”. Zij: “Nou je weet wel, voordat je het weet zien ze je ergens in beeld”. Ik: “Ja dat zou vreselijk zijn…”.

Weet je mensen alles hierboven is klinkklare bedachte onzin.… #Echt

Maar het was een heerlijk avondje cultu(u)r(en)beleving pur sang.

 

Sitting here in the television #YES

Amersfoort ergens in 1986 “Bernard! Kom is… ken je deze plaat… ”
De medewerker Marco van Staffhorst muziek waar ik meestal mijn collectie aanvulde stak een plaat in de lucht… Ik zeg wat dan… “Dit vind jij gaaf, synthesizer muziek met vertellende songs”
Ik kocht het blind… Vangelis was sowieso okay voor mij in die tijd… 
Nog een bulp muziek van o.a. Europe, George Michael, UB40, Level42 en singels van Madonna (vond ik niets toen maar ja de top 40 hoorde in je bak) Falco en You Can Call Me Al, Paul Simon en Chris De Burgh (deze schieten mij nog te binnen)

‘S Avonds naar mijn zolderkamer, na het maken van de muziekcassette voor dat weekend ga ik op bed liggen en zet uiteindelijk de plaat op… en ga liggen staren naar de nokbalk…

Wat vond ik dat een bijzondere belevenis… vond ik die stem wel mooi? Waarom geen ritme sectie er in… het verhaal leek een soort fairy tail in een soort musical of opera stijl die wel erg nieuw klonk… Ik vond het eigenlijk niets… of toch wel… Maar elke avond zette ik het toch op… en viel er bij in slaap… het leren drinken van je eerste biertje of koffie of roken van een sigaret… het is een beetje vies… maar o zo verslavend… #DatDenIk

Ingeborg Stuij kocht de plaat terug onlangs bij de Velvet Music Amersfoort recordstoreday… terug…

Ik ben weer verslaafd… 
Let op het begin waar Jon (Jullie kennen hem van Owner of a lonely hart #Yes)
Het volgende verheven aanroept…

Sitting here in the television
Looking at the tube
Sitting next to me
(Vond en vind ik nog steeds een biologerende tekst)
He’s not been very well lately
He told me so
He’s been crying
A little bit
And I ain’t lyin’
But we’re sitting it out
Watching “Match of the Day”
You know we’ve all gotta go anyway
I said we’ve all gotta go anyway
And I wouldn’t mind being last in line
To see such joy and fruitfulness
When everyone discovers short stories

De oude garde kent met name denk ik wel I Hear You Now nr. 03 op de lp, deze muziek werd in de jaren einde 80 en eb begin 90 vaak onder spannende tv docu’s gezet…

Plezier er mee!

Sitting here in the television
Looking at the tube
Sitting next to me…

 

De stem van Tom McRae…

Tom McRae is een Engelse singer-songwriter, geboren in het Engelse Essex op 19 maart 1969. in 2000 kwam zijn eerste album uit met eigen werk. Zijn inspiratie haalt hij in zijn jonge jaren bij Bob Dylan, Paul Simon, Niel Young, Kate Bush en U2 vandaan. Soms spelend met band en soms alleen op het podium.  Tom is momenteel op tour en  promoot zijn 6e album genaamd “From the Lowlands” en wij waren er bij… 

Een drukke jagende week en dag was ons ten deel gevallen, nog vol energie en pratend landen we in de grote zaal van FLUOR waar een theater setting ons verraste en samen met de verstilde setting van het podium je meteen al in een andere stemming bracht… Dit kon ook zagen we, met een drankje in de hand lieten we het razende leven even gaan en landen we op een stoel… we kregen er zin in…

Brendan James trapt af, zijn piano knalt wat te hard en met een te veel aan effecten en bass de zaal in, een wall of sound viel ons ten deel… De man heeft een fijne steady stem en praat zijn programma grappig aan elkaar. Hij zat nog midden in zijn jetlag vertelde hij zelf en op de één of andere manier in combi met zijn piano setting en zijn vermoedelijk door vermoeidheid geladenheid kon de muziek ons niet echt raken.

Applaus… en er is een kleine pauze om een drankje te halen.

 

Er staat een piano, vier gitaren en 3 microfoons op het podium, wat de gedachte uitlokt dat er een band op zou komen…
Het is doodstil in de zaal… Tom komt op en zet in… en pakt je ook meteen in… al het verdere denken stopt voor even, wat een verbeeldende almachtige kracht heeft deze man in zijn stem… een waar instrument. Met verbazing luisteren wij naar sterke teksten en een stem die moeiteloos en snel schakelt van fijn, lijzig, krachtig, naar ruw en stevig… Een goed ontwikkelde techniek die naast zijn manier van spelen ons elk nummer intens laat beleven.

Hij verteld hoe hij opgroeide in de kerk waar zijn ouders predikte en zong in het kerkkoor. Tom loopt naar de andere microfoon en bouwt een kerkkoor in elkaar met zijn loopstation, de zaal wordt een kerk en wij zijn uiteindelijk zijn koor… Op dat moment ben je onderdeel van zijn muziek en ga je nog een laag dieper met hem mee… Teksten die ergens over gaan en ook zeer gevoelige zijn weet hij ondanks dat het een one man show is zonder een moment van luisterverveling naar binnen glijden. Het gebruik van de looper (een techniek waarmee je een stukje geluid in een repeat kan zetten en die je kan dan kan stapelen) een koffertje als bassdrum, een piano nummer en het gebruik van een akoestisch en elektrisch gitaar, zijn stem, een wonderschoon gefloten stuk en de misbruik van ons als koor maakt het een optreden met veel dynamiek…

Een sprong van het podium… onversterkt zet hij in… en nogmaals voel je van heel dichtbij zijn krachtige energie, in het applaus die hem aan het einde ten deel valt krijgt hij die energie van het publiek daverend terug… Het was een bijzondere en fijne avond bij FLUOR, wij zeggen graag meer van dit soort producties.

Tom McRae toert nog even door Nederland en het is een aanrader voor wie van Singer-Songwriter muziek houden maar zich ook wil laten verrassen door een setting van één man op het podium…

Sunday 15 April 2018
Hedon, Zwolle, Netherlands

LantarenVenster, Rotterdam, Netherlands


Luxor Live, Arnhem, Netherlands


Neushoorn, Leeuwarden, Netherlands

A! Bach…

“Zal ik ze verraden..?”

De Matthäus-Passion is een werk gecomponeerd door Johann Sebastian Bach rond 1730 voor met name koor en ondersteund door een klassiek orkest. Jesus Christ Superstar is een rockopera met muziek van Andrew Lloyd Webber met teksten van Tim Rice gecomponeerd rond 1970 als musical. Matthäus-Passion meets Jesus Christ Superstar is een productie van Teun van Essen, Carel den Hertog, Isaäk Hofland en Flint en voor het eerst uitgevoerd in 2011 als cross-over tussen klassiek en Rock.

De evangelist begint te vertellen…  We worden gegrepen door het koor met het strijkwerk en het heldere licht… Als dirigent Teun van Essen Bach laat wegsterven knalt het distortion geluid van de snaren van de metal-gitaar door de Flint…  Vanaf dat moment word je meegesleept in het verhaal van liefde, vriendschap en verraad. Een verhaal dat op twee manieren in beeld en geluid wordt gebracht, op een wijze die je aandacht en denken steeds weer op een ander spoor zet, in beide gevallen wel het doodlopend spoor… Voor de pauze hangt het machtige kruis als het zwaard van Pilatus boven het podium. De verteller neemt je verder mee in het verhaal waar we het einde van kenen. Loepzuivere bassen, baritons en sopranen vertellen met zoveel daadkracht het verhaal dat het maar moeilijk drooghouden is. Judas neemt op de rockversie steeds meer afstand van Jezus… Maria Magdalena zweeft met al haar liefde voor Jezus… door het verhaal heen.

Na de pauze hangt het kruis lager… grijpbaar voor hen die Yeshua er aan vastgenageld willen zien… De eerst violist staat op en trilt zijn snaren, een engelachtige stem zet in… de aria “Erbarme Dich”  knalt loepzuiver binnen en zet de traanbuisjes open… zo mooi…  Judas grijpt zijn kans en pleegt zijn verraad… zijn schaduw op het doek laat zijn eigen gekozen dramatisch einde zien… Maria Magdelena toont haar liefde aan haar Jezus… met het wonderschoon gebrachte “I don’t know how to love him”  we gaan richting het einde…

Bijbel kennis is nauwelijks nodig om te voelen wat hier gaat gebeuren…

Je wordt niet alleen in de beleving van de muziek met grootse bassen, baritons en sopranen geslingerd maar ook heerlijk langs rock en kleinkunst geleid, een combinatie die een verrassende schoonheid in zich blijkt te hebben…

 

 

 

 

 

 

Een klein verraad  is wel op zijn plaats, de techniek heeft wel wat hiaten, niet in de opzet, die is goed uitgedacht, maar hier en daar in de uitvoering. Ook is het een manco dat Maria Magdalena in haar fijne spel een plopkap voor haar snufferd heeft. Zou fijn zijn als zij net als de verteller en de sopranen een headset zou krijgen. Echter wetende dat deze lokale productie van bijna 2 uur, gedraaid door 70 mensen en met wat beperkte technische mogelijkheden in nauwelijks twee dagen voor ons op de planken van de Flint is gezet… neem ik mijn petje af… en maak ik een diepe buiging…

Voor een magische avond een dikke aanbeveling.

“Ik heb geschreven wat ik heb geschreven”
Bernard


Castleden:
Bram De Win – Verteller

Saskia Voorbach – sopraan
Eline Welle – Alt / mezzosopraan
Ernst Klijzing – Tenor / priester
Rick Zwart – Bas / Pilatus

Ruud van Overdijk – Jezus
Jorginho Paunussa – Judas
Abke Bruins – Maria Magdalena / backings
Bastiaan Sparnaaij – Annas / Petrus / soldaat / backings
Rob Hoogenboom – Herodus / Kajafas / backings

De volledige versie is vrij gegeven…
Geniet hier mee, pak er een wijntje en een nootje bij… we zijn namelijk even onderweg…

De twee bekendste nummers uitgevoerd door grootheden…

 

Ik sta in de krant!

Met mijn liefde voor cultuur maar zeker de muziek en de live beleving er van met mijn sufferd in de krant.
Vind ik leuk!

Muziekgek Bernard van Gellekom: ‘Amersfoorter van de week? Amersfoorter voor het leven!’

Door Charella Hulsbosch 6 februari 2018

Zeg je muziek in Amersfoort, dan zeg je eigenlijk Bernard van Gellekom. Geboren op de Soesterweg nummer 10 en inmiddels niet meer weg te denken uit Amersfoort, waar bijna iedereen hem kent. Achter de schermen regelt hij van alles: “Ik wil vooral dat de muziekcultuur van Amersfoort nog beter op de kaart komt te staan in Nederland.”

Je herkent Bernard aan de groene blouse en het petje. Met regelmaat wordt hij aangesproken door jongeren op straat. “Als ik zowel de pet als de blouse niet draag, krijg ik daar opmerkingen over. Op een talentenavond in FLUOR zijn er dan jongeren die balen omdat ze me tegenkomen en niet in dé outfit met me op de foto kunnen voor hun ouders”, vertelt hij lachend.

Studio in huis

Bernard is marketeer en door de week vaak druk in de weer vanuit huis, waar hij beneden met zijn vriendin zijn reclameproductiebedrijf runt. Nog steeds op zijn geboortestraat de Soesterweg, alleen nu iets verderop in het pand dat zijn opa ooit heeft gebouwd. Een aantal jaren geleden maakte hij een beslissing: een deel van de bedrijfsruimte zou definitief worden omgebouwd tot studio en een oefenruimte voor bands.

Vallen en opstaan

Dankzij de studio in huize Van Gellekom krijgen bands nu de kans om te oefenen en het een en ander op te nemen. Maar Amersfoort muziekstad kan nog zoveel beter. Bernard: “Plat gezegd: je moet met het publiek voor je snufferd op je bek durven en kunnen gaan. Neem van mij aan dat dat heftig spannend is voor iedereen die op een podium gaat staan, maar je kan én moet er wel mee om leren gaan om goed te kunnen presteren. Die kans krijgen artiesten in het Amersfoortse maar mondjesmaat. Dat is erg jammer voor de talentontwikkeling hier.”

Bernard van Gellekom
Bernard was zelf tot 1988 DJ. Foto: Charella Hulsbosch

Bernard leeft voor livemuziek: muziekfestivals afstruinen met vrienden en dan zoals hij het zegt genieten van ‘muziek van rock tot klassiek’. Als de talentscout van Arteganza en jurylid bij vele talentenjachten en popprijzen kwam hij ondertussen in aanraking met nog meer andere bands en muzikanten, een groep die graag beter in beeld wilde brengen. Niet voor niets bedacht hij toen het online platform Studio FCG met daarop door hem geselecteerde bands, artiesten en alle podia van Amersfoort. En daar bleef het niet bij: Stichting Eempodium vroeg Bernard eind vorig jaar om hen te steunen bij het in beeld brengen van cultuur in de regio.

‘VOOR MIJ IS KUNST VOOR IEDEREEN ÉN VAN DE STRAAT’

Een beetje laagdrempeligheid, dat zou de cultuur in Amersfoort goed doen. “Voor mij is kunst voor iedereen én van de straat. Dat wordt nu allemaal opgeborgen in musea. Ik noem het kerken van de kunst, daar waar enkel de gelovigen komen.”

‘IK WIL EEN FESTIVAL ORGANISEREN’

Eén van de dingen die Bernard heeft bedacht, groeit nu langzaam uit tot een concreet plan dat cultureel Amersfoort wakker moet schudden: “Ik wil een festival organiseren met als basis een kermis voor iedereen toegankelijk. Grote wanden met graffitispuiters, workshops glas in lood en singer-songwriters die muziek maken. Een beeldentuin en ik weet nog niet hoe, maar alles wat maar aan kunst raakt uit de omgeving van Amersfoort moet er te vinden zijn, dat is mijn ding.”

Foto: Charella Hulsbosch

Het huis van Amersfoort

Naast het festival droomt Bernard over het ‘Huis van Amersfoort’: “Ik wil graag een vaste plek waar alle mensen geconfronteerd kunnen worden met kunst in al zijn verschijningsvormen. Een plek waar je een rijbewijs kunt ophalen en tegelijk langs een fotogalerij loopt. Een zaal waar je de geschiedenis van Amersfoort in oude schilderijen kan zien. De raadzaal waar ook voorstellingen gegeven kunnen worden zodat je daar ook eens gaat zitten bij een zitting, dat!” Benieuwd naar de 10 visies van Bernard? Die lees je hier.

Amersfoorter van de Week

Een compleet overzicht van alle Amersfoorters van de week vind je hier. Vorige week las je het verhaal van Thomas Mojet. Hij is nog maar achttien jaar oud en nu al kandidaat-gemeenteraadslid voor D66

——————–
In De Buurt link

 

 

Op glad ijs…

Leuk! Gaan we doen, we appen wel ff hoe laat en wanneer… 
Donderdag, lukt niet… zitten ze op de BSO… vrijdag doen dan maar? ik app een dikke duim en een X terug…
Vrijdag stappen wij met hun ma het winterparadijs in, twee schatten van jonge mensen die voor het eerst schaatsen onder gaan binden… en dan meteen voor het echie, die met één ijzer… 

Heel voorzichtig tussen de reling en een volwassen hand schuifelen ze naar voren op het oefenbaantje naast de grote mensen baan… daar waar ze ooit de  rondjes willen meedraaien op volle snelheid… “Opletten! voor je kijken! en probeer niet te stappen met je schaatsen maar omstebeurt met elk been een beetje schuin af te zetten…”  ruim een halfuur rommelen en spartelen we wat aan en kloppen we de steeds natter wordende billen sneeuwvrij… We krijgen een stoel te pakken… en omstebeurt gaan ze er achter staan en duwen met steeds meer kracht de stoel naar voren, en al snel wordt er “ik heb gewonnen” geschreeuwd vanaf de andere kant van de baan…” lacht… en blij wordt de stoel van zich afgeduwd… na 1,5 uur hebben ze de slag te pakken… zijn niet meer bang om te vallen en weigeren de eigenlijk nog wel noodzakelijke stoel verder nog te gebruiken… En wat houd ik daarvan… mensen die zo snel zelfvertrouwen opbouwen dat ze in een weliswaar veilige omgeving, geen stoel meer denken nodig te hebben… De reling is ook steeds minder noodzakelijk en vallen betekend gewoon weer snel opstaan om door te gaan… Handschoenen waren niet nodig… met een eigenwijs koppie worden ze naar mij toe gegooid… een valpartij later blijkt ijs pijnlijk scherp te zijn en gaan de handschoenen gewoon weer aan…
Er wordt al verlangend gekeken naar de grote ijsbaan, waar ze iedereen op grote snelheid hun rondjes zien draaien… eentje laat al een voorzichtige pirouette aan ons zien en straalt trots met de armen wijd als er 180 graden gedraaid is… de ander knokt nog iets harder door om de goede slag te pakken te krijgen… want ook die wil niets liever dan naar de grote ijsbaan!
Ik zeg we gaan nog één keer goed met de stoel oefenen en dan neem ik jullie mee tussen de hardrijders…
En wat een glundering en trots is er dan als ze daar hun eerste rondjes schaatsen… nog aan de hand van iemand die ze kunnen vertrouwen… maar dat kan de pret niet drukken… Na twee uur willen ze al niet meer op het oefenbaantje terug en draaien ze, nog met vallen en opstaan, maar nu al geheel zelfstandig, hun rondjes tussen de hardrijders en de met bravoure over het ijs rockende mensen…
Trots wordt pa gebeld, dat hij maar van zijn werk niet naar huis mag gaan… maar naar de ijsbaan moet komen om te laten zien wat zij kunnen…

Weet je wat het is… onbevangen en onbevreesde mensen moeten een plek hebben om onderuit te gaan… weg te glijden van de gewenste route en er weer op terug kunnen krabbelen… en dat tenminste 188,7 keer… gewoon om te proberen, te voelen en zeker te weten dat dit is wat je zou willen leren… dat je van binnen voelt dat dit plezier en kunde in je leven kan gaan brengen… Daar heb je nog geen wijsheid voor nodig… maar alleen nog maar de wil het te ervaren en een plek om dat te laten gebeuren…

Gewoon om te kijken of je de kunst onder de knie kan krijgen…

Gepubliceerd op Eempodium en “We laten het stromen…” discussie platform op Facebook in aanloop naar het Amersfoort kiest debat over o.a. cultuur.